SignalR w Blazor Server - jak działa pod spodem
Fundamentalna różnica względem tradycyjnego web
W klasycznym modelu request-response HTTP, każda interakcja (kliknięcie, wpisanie tekstu) wymaga osobnego requestu i odpowiedzi - połączenie się kończy po dostarczeniu odpowiedzi. Blazor Server działa inaczej - utrzymuje stałe, dwukierunkowe połączenie (WebSocket, z fallbackiem na Long Polling) przez SignalR przez cały czas trwania sesji użytkownika.
Przepływ krok po kroku
1. Przeglądarka ładuje stronę → mały plik HTML/JS (blazor.server.js), praktycznie bez logiki
2. JS nawiązuje połączenie SignalR (WebSocket) z serwerem
3. Serwer tworzy obiekt "circuit" - stan Twojej sesji Blazor (instancje komponentów, ich pola, itd.)
4. Serwer renderuje komponent do drzewa różnic (diff) i wysyła instrukcje renderowania przez WebSocket
5. Przeglądarka aplikuje te instrukcje do prawdziwego DOM (JS interop, ale minimalny)
Co się dzieje przy interakcji użytkownika (np. kliknięcie)
<button @onclick="ShipOrder">Wyślij zamówienie</button>
@code {
private async Task ShipOrder()
{
await OrderService.ShipOrderAsync(Order.Id);
Order.Status = "Shipped";
}
}
1. User klika przycisk w przeglądarce
2. JS (blazor.server.js) NIE wykonuje żadnej logiki lokalnie -
wysyła przez WebSocket wiadomość do serwera: "kliknięto onclick na tym elemencie"
3. Serwer odbiera event, znajduje odpowiednią instancję komponentu (w "circuit"),
wywołuje metodę ShipOrder() - CAŁA logika C# wykonuje się na serwerze
4. await OrderService.ShipOrderAsync(...) - normalny async call, jak w każdym backendzie
5. Order.Status = "Shipped" - zmiana stanu w pamięci NA SERWERZE
6. Blazor automatycznie wykrywa zmianę stanu, przelicza różnicę (diff) w wirtualnym drzewie UI
7. Serwer wysyła przez WebSocket TYLKO różnicę (np. "zmień tekst tego elementu na X"),
NIE całą stronę na nowo
8. JS w przeglądarce aplikuje tę małą zmianę do prawdziwego DOM
Kluczowy wniosek: żaden kod C# nigdy nie trafia do przeglądarki w Blazor Server - przeglądarka to w praktyce "cienki terminal" wyświetlający UI i przekazujący eventy, cała logika i cały stan żyje na serwerze przez cały czas trwania sesji.
"Circuit" - koszt utrzymania stanu na serwerze
To jest częste pytanie o wady tego podejścia - każdy podłączony użytkownik to osobny "circuit" trzymany w pamięci serwera, ze stanem wszystkich swoich komponentów (analogicznie do Scoped lifetime, o którym mówiliśmy przy DI - circuit to praktycznie odpowiednik "scope" per użytkownik, trwający cały czas sesji, a nie tylko jeden request).
Konsekwencje praktyczne: - Utrata połączenia (np. zerwanie WiFi) = po pewnym czasie serwer usuwa circuit i cały stan ginie - użytkownik musi odświeżyć stronę - Skalowanie horyzontalne wymaga tzw. sticky sessions (load balancer musi kierować tego samego użytkownika zawsze do tego samego serwera, bo circuit żyje tylko na jednej instancji) - to jest realne ograniczenie architektoniczne - Duża liczba jednoczesnych użytkowników = dużo pamięci zajętej przez stany circuitów na serwerze
To jest dokładnie przeciwieństwo tego, co omawialiśmy przy DbContext/Scoped w ASP.NET Core Web API, gdzie stan żyje tylko na czas jednego requestu i natychmiast się zwalnia.