AutoMapper - mapowanie obiektów
Problem, który rozwiązuje - ręczne mapowanie jest nudne i podatne na błędy
// Ręczne mapowanie - działa, ale rozrasta się i łatwo o pomyłkę przy dodaniu nowego pola
public OrderDto MapToDto(Order order)
{
return new OrderDto
{
Id = order.Id,
CustomerName = order.Customer.Name, // nawigacja
Total = order.TotalAmount,
ItemCount = order.Items.Count
};
}
Dla dużych obiektów z dziesiątkami pól, ręczne mapowanie to sporo powtarzalnego kodu - i łatwo zapomnieć zmapować nowe pole po dodaniu go do encji/DTO.
Podstawowa konfiguracja Profile
public class OrderMappingProfile : Profile
{
public OrderMappingProfile()
{
CreateMap<Order, OrderDto>()
.ForMember(dest => dest.CustomerName, opt => opt.MapFrom(src => src.Customer.Name))
.ForMember(dest => dest.ItemCount, opt => opt.MapFrom(src => src.Items.Count));
// Total → TotalAmount mapowane AUTOMATYCZNIE, jeśli nazwy się różnią tylko konwencją,
// albo Id → Id, CustomerName → CustomerName gdy nazwy IDENTYCZNE - bez ForMember
}
}
Konwencja automatycznego mapowania: AutoMapper domyślnie mapuje właściwości o identycznych nazwach bez żadnej konfiguracji - ForMember potrzebny jest tylko dla pól wymagających niestandardowej logiki (inna nazwa, transformacja, nawigacja przez zagnieżdżone obiekty).
Rejestracja w DI
builder.Services.AddAutoMapper(typeof(OrderMappingProfile).Assembly); // skanuje assembly, rejestruje WSZYSTKIE profile
Użycie przez IMapper (wstrzykiwane przez DI - constructor injection, jak zawsze)
public class OrderService : IOrderService
{
private readonly AppDbContext _context;
private readonly IMapper _mapper;
public OrderService(AppDbContext context, IMapper mapper)
{
_context = context;
_mapper = mapper;
}
public async Task<OrderDto> GetOrderAsync(int id)
{
var order = await _context.Orders.Include(o => o.Customer).FirstOrDefaultAsync(o => o.Id == id);
return _mapper.Map<OrderDto>(order); // jedna linia zamiast ręcznego mapowania
}
}
ProjectTo<T>() - mapowanie NA POZIOMIE SQL (kluczowa optymalizacja z EF Core)
To jest najważniejsza rzecz do wiedzenia o AutoMapper w kontekście EF Core - i nawiązuje wprost do rozmowy o IQueryable/IEnumerable:
// ❌ NIEEFEKTYWNE - najpierw materializuje WSZYSTKIE kolumny, POTEM mapuje w pamięci
var orders = await _context.Orders.ToListAsync(); // SELECT * (wszystkie kolumny!)
var dtos = _mapper.Map<List<OrderDto>>(orders); // mapowanie w C#, po pobraniu WSZYSTKIEGO
// ✅ EFEKTYWNE - ProjectTo tłumaczy mapowanie NA SQL SELECT z konkretnymi kolumnami
var dtos = await _context.Orders
.ProjectTo<OrderDto>(_mapper.ConfigurationProvider) // generuje SELECT TYLKO potrzebnych kolumn!
.ToListAsync();
ProjectTo<T>() działa na IQueryable (dokładnie ten interfejs, o którym mówiliśmy szczegółowo) - AutoMapper analizuje konfigurację mapowania i wbudowuje ją w drzewo wyrażeń zapytania, więc EF Core generuje SQL SELECT z wyłącznie potrzebnymi kolumnami, zamiast pobierać całą encję i mapować w pamięci C#.
-- Map() po ToListAsync() - EF Core generuje:
SELECT * FROM Orders -- WSZYSTKIE kolumny, w tym te niepotrzebne do OrderDto
-- ProjectTo() - EF Core generuje:
SELECT Id, TotalAmount, (SELECT COUNT(*) FROM OrderItems WHERE OrderId = Orders.Id) AS ItemCount
FROM Orders -- TYLKO kolumny potrzebne do OrderDto
Custom Value Resolvers - złożona logika mapowania
public class DiscountResolver : IValueResolver<Order, OrderDto, decimal>
{
public decimal Resolve(Order source, OrderDto destination, decimal destMember, ResolutionContext context)
{
return source.TotalAmount * (source.Customer.IsVip ? 0.9m : 1.0m); // logika zbyt złożona na ForMember
}
}
CreateMap<Order, OrderDto>()
.ForMember(dest => dest.DiscountedTotal, opt => opt.MapFrom<DiscountResolver>());
Mapowanie odwrotne - ReverseMap()
CreateMap<Order, OrderDto>()
.ReverseMap(); // automatycznie generuje TEŻ mapowanie OrderDto → Order
Walidacja konfiguracji - AssertConfigurationIsValid()
// W testach - sprawdza, że WSZYSTKIE mapowania są kompletne (żadne pole nieprzypisane bez wyjątku)
var config = new MapperConfiguration(cfg => cfg.AddProfile<OrderMappingProfile>());
config.AssertConfigurationIsValid();
To jest ważna praktyka - AutoMapper domyślnie nie rzuca błędu, jeśli jakieś pole docelowe nie ma odpowiadającego źródła (zostaje z wartością domyślną) - AssertConfigurationIsValid() w teście wychwytuje takie przypadki przed wdrożeniem, zamiast dowiadywać się o tym z pustych danych na produkcji.
Kontrowersje wokół AutoMapper - warto znać na rozmowie
To jest częsty temat dyskusyjny (podobny do Repository/UoW) - część zespołów unika AutoMapper na rzecz ręcznych metod mapujących albo generatorów kodu (np. Mapperly - nowsza alternatywa generująca kod w compile-time):
Argumenty przeciw AutoMapper:
- "Magia" utrudnia debugowanie - błąd mapowania ujawnia się w runtime, nie w compile-time
- Refaktoryzacja (zmiana nazwy pola) nie jest bezpieczna - ForMember(dest => dest.OldName, ...) po zmianie nazwy property nadal się skompiluje, ale przestanie działać poprawnie
- Narzut wydajnościowy dla prostego mapowania 1:1 (choć ProjectTo częściowo to łagodzi)
Argumenty za:
- Mniej powtarzalnego kodu przy dużej liczbie DTO
- ProjectTo daje realną, praktyczną optymalizację SQL bez ręcznego pisania projekcji LINQ
Podsumowanie
AutoMapper eliminuje powtarzalny kod ręcznego mapowania między encjami i DTO, przez konfigurację w
Profilei konwencję dopasowania po nazwach właściwości. Kluczowa, praktyczna optymalizacja toProjectTo<T>(), które - w przeciwieństwie doMap()wywoływanego po materializacji - działa na poziomieIQueryable, tłumacząc mapowanie na SQLSELECTz tylko potrzebnymi kolumnami, zamiast pobierać całą encję i mapować ją w pamięci C#.